พระนามของพระเจ้าในพระคัมภีร์ ความหมายและที่มา

พระนามของพระเจ้าในพระคัมภีร์มีลักษณะร่วมกันอย่างหนึ่งที่มองข้ามได้ง่าย เกือบไม่มีพระนามใดถูกนิยามก่อนแล้วค่อยใช้ มีคนตั้งพระนามหลังจากบางสิ่งเกิดขึ้น สถานการณ์มาก่อน พระนามมาทีหลัง

เอโลฮิม

อยู่ในถ้อยคำแรก ๆ ของพระคัมภีร์ “ในปฐมกาลพระเจ้าทรงเนรมิตสร้างฟ้าและแผ่นดิน” (ปฐมกาล 1:1) เป็นคำทั่วไปที่สุด เน้นฤทธานุภาพและการทรงสร้าง

ยาห์เวห์

พระนามที่พระเจ้าทรงใช้แนะนำพระองค์เองจากพุ่มไม้ที่ลุกไหม้ (อพยพ 3:14) “เราเป็นผู้ซึ่งเราเป็น” นี่คือพระนามเฉพาะ ไม่ใช่ตำแหน่ง ชาวยิวเรียกแทนว่า “อาโดนัย” ด้วยความยำเกรง จึงเป็นเหตุที่พระคัมภีร์ภาษาอังกฤษพิมพ์ว่า LORD ด้วยตัวพิมพ์ใหญ่

พระเจ้าจึงตรัสกับโมเสสว่า เราเป็นผู้ซึ่งเราเป็นอพยพ 3:14

เอลชัดดัย พระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์

พระนามที่ทรงใช้เมื่อตรัสกับอับรามวัยเก้าสิบเก้าปีที่ยังไม่มีบุตร (ปฐมกาล 17:1) จังหวะเวลาคือประเด็น พระนามนี้มาถึงเมื่อความเป็นไปได้ของมนุษย์หมดลงแล้ว

สามพระนามผสม

เยโฮวาห์ยิเรห์ (พระเจ้าจะทรงจัดเตรียม) สิ่งที่อับราฮัมเรียกภูเขานั้น หลังจาก แกะผู้ปรากฏ (ปฐก 22:14)
เยโฮวาห์นิสสี (พระเจ้าเป็นธงชัยของข้าพเจ้า) หลังจากชนะอามาเลข (อพย 17:15)
เยโฮวาห์ชาโลม (พระเจ้าคือสันติสุข) หลังจากกิเดโอนที่แน่ใจว่าการเห็นพระเจ้าหมายถึงความตาย ได้ยินว่า “จงมีสันติสุขเถิด” (วนฉ 6:24)

ทั้งสามพระนามตั้งขึ้นภายหลัง ผู้คนผ่านมันไปก่อน แล้วจึงรู้ว่าจะเรียกพระองค์ว่าอะไร

เยโฮวาห์ราฟาและเยโฮวาห์โรฮี

เยโฮวาห์ราฟา (พระเจ้าผู้ทรงรักษาโรค) มาหลังน้ำขมกลายเป็นน้ำจืด (อพย 15:26) เยโฮวาห์โรฮี (พระเจ้าทรงเลี้ยงดูข้าพเจ้า) เปิดสดุดี 23 ดาวิดหยิบใช้อาชีพของตัวเอง

ทำไมเรื่องนี้จึงสำคัญ

ถ้าพระนามถูกรู้จักในสถานการณ์ ดังนั้นการรู้จักพระนามของพระเจ้าจึงไม่ใช่การท่องตาราง แต่คือการเดินผ่านสถานการณ์เหล่านั้น อับราฮัมไม่ได้เรียนคำว่าเยโฮวาห์ยิเรห์ก่อนขึ้นภูเขา

ใช้การค้นหาในแอป BiblePro เปิดข้อเหล่านี้ทีละข้อและอ่านสิ่งที่อยู่รอบ ๆ พระนามนั้นสั้น สิ่งที่ให้น้ำหนักคือเรื่องราวทั้งสองด้าน