พระคัมภีร์ว่าอย่างไรเรื่องเงิน ทรัพย์สมบัติ ความโลภ และการถวาย

พระคัมภีร์พูดเรื่องเงินมากกว่าที่คนส่วนใหญ่คาด เงินและทรัพย์สินปรากฏในคำอุปมาของพระเยซูบ่อยกว่าสวรรค์และนรกรวมกัน ไม่ใช่เพราะพระเจ้าสนพระทัยเรื่องเงิน แต่เพราะเงินเปิดเผยว่าคนหนึ่งให้ค่าอะไรจริง ๆ

ข้อที่ถูกอ้างผิด

คนพูดกันว่า “เงินคือรากเหง้าของความชั่วทั้งปวง” ข้อความไม่ได้เขียนไว้อย่างนั้น

1 ทิโมธี 6:10 อ่านว่า “การรักเงินทองเป็นรากเหง้าของความชั่วทั้งหมด” วลีเดียวเปลี่ยนทุกอย่าง เงินเป็นเครื่องมือ ความรักในเงินเป็นทิศทางของใจ บทเดียวกันบอกคนมั่งมีว่าอย่า “มีความหวังใจในทรัพย์อันไม่เที่ยง” (6:17) สังเกตว่าบอกว่าอย่าหวังใจ ไม่ใช่อย่ามี

ด้วยว่าการรักเงินทองนั้นเป็นรากเหง้าแห่งความชั่วทั้งหมด1 ทิโมธี 6:10

ความมั่งคั่งเองไม่ถูกประณาม

อับราฮัม โยบ ดาวิด และซาโลมอนล้วนมั่งคั่ง และพระคัมภีร์ไม่ได้ตำหนิพวกเขาเพราะเรื่องนั้น โยบเปิดเรื่องด้วยการเรียกเขาว่ายิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาชาวตะวันออก และในลมหายใจเดียวกันว่าดีรอบคอบและเที่ยงธรรม

สิ่งที่ถูกประณามคงเส้นคงวา ทรัพย์ที่ได้มาโดยไม่ชอบธรรม (มีคาห์ 6:11) ที่กักตุนไว้ไม่ใช้ (ลูกา 12:16-21) หรือที่วางไว้ในที่ซึ่งควรเป็นของพระเจ้า (มัทธิว 6:24)

อูฐกับรูเข็มหมายถึงอะไร

“ตัวอูฐจะลอดรูเข็มก็ยังง่ายกว่าคนมั่งมีจะเข้าในแผ่นดินของพระเจ้า” (มาระโก 10:25) มักถูกอธิบายว่ามีประตูแคบในกรุงเยรูซาเล็มชื่อรูเข็ม ไม่มีหลักฐานว่าประตูนั้นมีอยู่ คำอธิบายนี้ปรากฏในยุคกลางเท่านั้น

พระเยซูทรงหมายตามตัวอักษร คือเป็นไปไม่ได้ ปฏิกิริยาของสาวกพิสูจน์ว่าพวกเขาได้ยินแบบนั้น พวกเขา “ก็ประหลาดใจยิ่งนักจึงพูดกันว่า ถ้าอย่างนั้นใครจะรอดได้” คำตอบของพระองค์คือ “ฝ่ายมนุษย์ก็เหลือกำลังที่จะทำได้ แต่พระเจ้าทรงกระทำให้สำเร็จได้ทุกสิ่ง”

การถวายสิบลดเป็นกฎหรือไม่

สิบลดมาจากบัญญัติในพันธสัญญาเดิม (มาลาคี 3:10) พันธสัญญาใหม่ไม่ได้ย้ำเปอร์เซ็นต์ตายตัว หลักการของเปาโลคือ “ทุกคนจงให้ตามที่เขาได้คิดหมายไว้ในใจ มิใช่ให้ด้วยนึกเสียดาย มิใช่ให้ด้วยการฝืนใจ เพราะว่าพระเจ้าทรงรักคนนั้นที่ให้ด้วยใจยินดี” (2 คร 9:7)

สี่หลักปฏิบัติ

1 ใช้จ่ายไม่เกินรายได้ (สภษ 21:20)
2 ระวังหนี้สิน “ผู้ยืมก็เป็นทาสของผู้ให้ยืม” (22:7)
3 จงใจกว้าง “การให้เป็นเหตุให้มีความสุขยิ่งกว่าการรับ” (กจ 20:35)
4 อย่าถือเป็นหลักประกัน

กรณีที่ยากที่สุด

พระเยซูตรัสกับขุนนางหนุ่มผู้มั่งมีว่า “จงไปขายบรรดาสิ่งของซึ่งท่านมีอยู่แจกจ่ายให้คนอนาถา” (มก 10:21) พระองค์ไม่ได้ตรัสอย่างนั้นกับทุกคน ศักเคียสให้ครึ่งหนึ่ง และพระเยซูทรงประกาศว่าความรอดมาถึงบ้านของเขาแล้ว

ความต่างไม่ได้อยู่ที่ตัวเลข แต่อยู่ที่สิ่งนั้นได้เข้ามาแทนที่ของพระเจ้าหรือยัง

อ่านเรื่องเศรษฐีโง่ในลูกา 12 เทียบกับขุนนางหนุ่มในมาระโก 10 ในแอป BiblePro