โยบ 30 Thai KJV

1“แต่บัดนี้ คนเหล่านั้นที่อ่อนวัยกว่าข้ากลับเยาะเย้ยข้า คือคนที่บิดาของพวกเขา ข้าคงจะไม่ยอมให้อยู่กับพวกสุนัขที่เฝ้าฝูงแพะแกะของข้า

2ใช่แล้ว กำลังมือของพวกเขาจะเป็นประโยชน์อะไรแก่ข้าเล่า ผู้ซึ่งถึงแก่ความตายก่อนมีอายุมาก

3เพราะเหตุความขาดแคลนและความอดอยากพวกเขาจึงอยู่อย่างโดดเดี่ยว เมื่อก่อนพวกเขาหนีไปยังถิ่นทุรกันดารซึ่งรกร้างและถูกทิ้งไว้เสียเปล่า

4ผู้ซึ่งเก็บพวกผักชะครามซึ่งอยู่ข้างบรรดาพุ่มไม้ และเอารากต้นไม้จำพวกสนจูนิเปอร์มาเป็นอาหารของพวกเขา

5พวกเขาได้ถูกขับไล่ออกไปจากท่ามกลางผู้คน (พวกเขาตะโกนไล่หลังคนเหล่านั้นไปอย่างตามขโมย)

6เพื่ออาศัยอยู่ในบรรดาหน้าผาแห่งหุบเขาทั้งหลาย ในถ้ำต่าง ๆ แห่งแผ่นดินโลกและในบรรดาซอกหิน

7พวกเขาเคยร้องอยู่ท่ามกลางบรรดาพุ่มไม้ พวกเขาได้รวมตัวกันอยู่ภายใต้ต้นตำแยทั้งปวง

8พวกเขาเป็นลูกของคนโง่เขลา ใช่แล้ว เป็นลูกของพวกคนถ่อย พวกเขาเลวทรามกว่าแผ่นดินโลก

9และบัดนี้ ข้าเป็นเพลงเยาะเย้ยของพวกเขา ใช่แล้ว ข้าเป็นคำครหาของพวกเขา

10พวกเขาเกลียดชังข้า พวกเขาหนีไปไกลจากข้า และไม่รั้งรอที่จะถ่มน้ำลายรดหน้าของข้า

11เพราะพระองค์ทรงหย่อนเชือกของข้าเสียแล้ว และทรงทำให้ข้าเจ็บปวด พวกเขาก็หย่อนเชือกผูกต่อหน้าข้าด้วย

12บรรดาคนหนุ่มลุกขึ้นข้างขวามือของข้า พวกเขาผลักดันเท้าของข้าออกไป และพวกเขายกหนทางทำลายต่าง ๆ ของพวกเขาขึ้นต่อสู้ข้า

13พวกเขาทำให้ทางเดินของข้าเสียหาย พวกเขาเสริมภัยพิบัติให้ข้า พวกเขาไม่มีผู้ช่วยเหลือเลย

14พวกเขามาหาข้าอย่างกับบรรดาน้ำที่ทะลักเข้ามาอย่างเต็มที่ พวกเขากลิ้งตัวทับข้าในความรกร้างว่างเปล่านั้น

15ความสยดสยองต่าง ๆ หันมาใส่ข้า พวกเขาไล่ตามจิตใจของข้าเหมือนอย่างลม และสวัสดิภาพของข้าสูญไปเสียเหมือนอย่างเมฆ

16และบัดนี้ จิตใจของข้าก็ถูกเทออกเหนือข้า วันทั้งหลายแห่งความทุกข์ใจได้ยึดตัวข้าไว้

17กระดูกทั้งหลายของข้าทะลุตัวข้าไปในเวลากลางคืน และบรรดาเส้นเอ็นของข้าไม่หยุดพักเลย

18เครื่องแต่งกายของข้าเสียรูปไปด้วยความรุนแรงแห่งโรคของข้า มันมัดข้าไว้เหมือนอย่างปกเสื้อแห่งเสื้อนอกของข้า

19พระองค์ทรงเหวี่ยงข้าลงในหล่มแล้ว และข้าก็กลายเป็นเหมือนผงคลีและขี้เถ้า

20ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์ และพระองค์ไม่ทรงสดับฟังข้าพระองค์ ข้าพระองค์ยืนขึ้น และพระองค์ไม่ทรงเอาพระทัยใส่ข้าพระองค์

21พระองค์กลับทรงโหดร้ายต่อข้าพระองค์ พระองค์ทรงต่อต้านข้าพระองค์ด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ของพระองค์

22พระองค์ทรงชูข้าพระองค์ขึ้นเหนือลม พระองค์ทรงให้ข้าพระองค์ขี่ลม และทรงให้ตัวข้าพระองค์ละลายไป

23เพราะข้าพระองค์ทราบแล้วว่า พระองค์จะทรงนำข้าพระองค์ไปสู่ความตาย และไปสู่เรือนที่กำหนดไว้สำหรับคนเป็นทั้งปวง

24แต่อย่างไรก็ตาม พระองค์จะไม่ทรงยื่นพระหัตถ์ของพระองค์ไปยังแดนคนตาย ถึงแม้ว่าพวกเขาร้องขอความช่วยเหลือในการทรงทำลายของพระองค์

25ข้ามิได้ร้องไห้เพื่อผู้ที่ประสบความทุกข์ยากหรือ จิตใจของข้ามิได้โศกสลดเพื่อคนขัดสนหรือ

26เมื่อข้ามองหาสิ่งดี แล้วสิ่งร้ายก็มาถึงข้า และเมื่อข้าคอยความสว่าง ความมืดก็มาถึงที่นั่น

27จิตใจของข้าร้อนรุ่มและไม่เคยสงบเลย วันทั้งหลายแห่งความทุกข์ใจนำหน้าข้าไป

28ข้าไว้ทุกข์ไปโดยไม่เจอดวงอาทิตย์ ข้าได้ยืนขึ้น และข้าร้องไห้ในที่ชุมนุมชน

29ข้าเป็นพี่น้องกับมังกรทั้งหลาย และเป็นเพื่อนกับบรรดานกฮูก

30ผิวหนังของข้าดำ และบรรดากระดูกของข้าถูกเผาด้วยความร้อน

31เสียงพิณเขาคู่ของข้ากลับกลายเป็นเสียงโศกเศร้าเสียใจด้วย และเสียงขลุ่ยของข้ากลับกลายเป็นเสียงของคนเหล่านั้นที่ร้องไห้”