FeaturesScreenshotsTestimonialsFAQOnline BibleBlogDownload Now
Language
Follow

โยบ 2 Thai KJV

ຂໍ້ຄວາມພຣະຄຳພີດ້ານລຸ່ມເປັນພາສາໄທ ເພາະຍັງບໍ່ມີສະບັບແປພາສາລາວທີ່ພວກເຮົາໃຊ້ໄດ້

1มีอยู่อีกวันหนึ่ง เมื่อบุตรชายทั้งหลายของพระเจ้ามารายงานตัวต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์ และซาตานเข้ามาท่ามกลางพวกเขาเพื่อรายงานตัวต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์ด้วย

2และพระเยโฮวาห์ตรัสกับซาตานว่า “เจ้ามาจากไหน” และซาตานตอบพระเยโฮวาห์ และกล่าวว่า “จากไป ๆ มา ๆ อยู่ในแผ่นดินโลก และจากเดินขึ้นเดินลงในแผ่นดินโลกนั้น”

3และพระเยโฮวาห์ตรัสกับซาตานว่า “เจ้าได้ไตร่ตรองดูโยบผู้รับใช้ของเราหรือไม่ ว่าไม่มีใครเหมือนเขาในแผ่นดินโลก เป็นคนดีพร้อมและเที่ยงธรรม เป็นคนที่เกรงกลัวพระเจ้าและหันเสียจากความชั่วร้าย และเขายังยึดมั่นในความซื่อสัตย์ของเขาอยู่ ถึงแม้ว่าเจ้าชวนเราให้ต่อสู้กับเขา เพื่อทำลายเขาโดยไม่มีเหตุ”

4และซาตานตอบพระเยโฮวาห์ และกล่าวว่า “หนังแทนหนัง ใช่แล้ว คนย่อมให้ทุกอย่างที่เขามีอยู่แทนชีวิตของเขา

5แต่บัดนี้ ขอยื่นพระหัตถ์ของพระองค์เถิด และแตะต้องกระดูกของเขาและเนื้อของเขา และเขาจะสาปแช่งพระองค์ต่อพระพักตร์พระองค์”

6และพระเยโฮวาห์ตรัสกับซาตานว่า “ดูเถิด เขาอยู่ในมือของเจ้า แต่จงไว้ชีวิตของเขาเท่านั้น”

7ดังนั้น ซาตานจึงออกไปจากต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์ และได้ให้โยบเป็นฝีร้าย ตั้งแต่ฝ่าเท้าของท่านจนถึงกระหม่อมของท่าน

8และท่านก็เอาชิ้นหม้อแตกขูดตัวของท่าน และท่านนั่งอยู่ในกองขี้เถ้า

9แล้วภรรยาของท่านกล่าวแก่ท่านว่า “ท่านยังจะยึดมั่นในความซื่อสัตย์ของท่านหรือ จงสาปแช่งพระเจ้าและตายเสียเถิด”

10แต่ท่านกล่าวแก่นางว่า “เธอพูดอย่างหญิงโฉดคนหนึ่งจะพูด อะไรกัน พวกเราจะรับสิ่งดีจากพระหัตถ์ของพระเจ้า และพวกเราจะไม่รับสิ่งชั่วร้ายบ้างหรือ” ในเหตุการณ์เหล่านี้ทั้งสิ้น โยบมิได้กระทำบาปด้วยริมฝีปากของตน

11บัดนี้ เมื่อสหายทั้งสามของโยบได้ยินถึงภัยพิบัตินี้ทั้งสิ้นที่ได้เกิดขึ้นกับท่าน พวกเขาทุกคนก็มาจากสถานที่ต่าง ๆ ของตนคือ เอลีฟัสชาวเทมาน และบิลดัดคนชูอาห์ และโศฟาร์ชาวนาอามาห์ เพราะพวกเขาได้นัดมาพร้อมกันเพื่อแสดงความเศร้าโศกกับท่านและปลอบประโลมใจท่าน

12และเมื่อพวกเขาเงยหน้าของตนขึ้นดูแต่ไกล และจำท่านไม่ได้ พวกเขาก็ส่งเสียงของตนและร้องไห้ และพวกเขาทุกคนฉีกเสื้อคลุมของตน และซัดผงคลีดินเหนือศีรษะของตนขึ้นไปยังฟ้าสวรรค์

13แล้วพวกเขานั่งลงกับท่านบนดินเจ็ดวันเจ็ดคืน และไม่มีใครสักคนหนึ่งพูดกับท่านสักคำ ด้วยว่าพวกเขาเห็นว่าความทุกข์ระทมของท่านนั้นใหญ่ยิ่งนัก