ທ່ານຄົງເຄີຍໄດ້ຍິນຄຳວ່າ "ຈົ່ງມີຄວາມເຊື່ອ" ໃນຫຼາຍໆ ໂອກາດ ກ່ອນສອບເສັງ ຄົນໃນຄອບຄົວຕົບບ່າໃຫ້ກຳລັງໃຈ ຢູ່ຂ້າງຕຽງຄົນປ່ວຍ ມີໃຜຜູ້ໜຶ່ງປອບໂຍນເບົາໆ ເທິງທຳມາດກໍມັກໄດ້ຍິນວ່າ "ຂໍພຽງທ່ານເຊື່ອ" ແຕ່ໃນຍາມດຶກສະຫງັດ ເມື່ອທ່ານປະເຊີນກັບບັນຫາທີ່ຍັງບໍ່ມີຄຳຕອບຢູ່ຄົນດຽວ ໃນໃຈຂອງທ່ານອາດມີຄຳຖາມເບົາໆ ຂຶ້ນມາວ່າ ຄວາມເຊື່ອແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນຫຍັງກັນແທ້? ແມ່ນການກົດຄວາມກັງວົນລົງໄປ ແລ້ວບັງຄັບຕົນເອງໃຫ້ຄິດໃນແງ່ດີບໍ? ແມ່ນການທ່ອງປະໂຫຍກເດີມຊ້ຳເປັນຮ້ອຍເທື່ອ ຈົນຕົນເອງ "ຮູ້ສຶກ" ວ່າມັນຈະເປັນຈິງຂຶ້ນມາບໍ? ແລະ ຖ້າຄວາມເຊື່ອເປັນແບບນັ້ນ ເປັນຫຍັງຍິ່ງຂ້ອຍພະຍາຍາມເຊື່ອຫຼາຍເທົ່າໃດ ໃຈກັບຍິ່ງວ່າງເປົ່າຫຼາຍຂຶ້ນ?
ນີ້ເປັນຄຳຖາມທີ່ຊື່ຕົງ ແລະ ເປັນຄຳຖາມທີ່ຄຸ້ມຄ່າຈະໃຊ້ເວລາເຮັດຄວາມເຂົ້າໃຈໃຫ້ກະຈ່າງ ເພາະຫາກເຮົາເຂົ້າໃຈຄວາມເຊື່ອຜິດໄປ ເຮົາກໍຈະຄອຍຕຳໜິຕົນເອງວ່າ "ເຊື່ອບໍ່ຫຼາຍພໍ" ຢູ່ຮ່ຳໄປ ຫຼື ບໍ່ດັ່ງນັ້ນກໍປ່ຽນຄວາມເຊື່ອໃຫ້ກາຍເປັນການຫຼອກຕົນເອງຮູບແບບໜຶ່ງ ແທ້ຈິງແລ້ວສິ່ງທີ່ພຣະຄຳພີບັນຍາຍກ່ຽວກັບຄວາມເຊື່ອນັ້ນໜັກແໜ້ນກວ່າທີ່ເຮົາຄິດ ແລະ ຍັງເຮັດໃຫ້ເຮົາໂລ່ງໃຈໄດ້ຫຼາຍກວ່າອີກ ເຮົາມາຄ່ອຍໆ ພິຈາລະນາໄປນຳກັນ
ຄວາມເຊື່ອບໍ່ແມ່ນການເບິ່ງໂລກໃນແງ່ດີຢ່າງບໍ່ມີຫຼັກ ແຕ່ເປັນຄວາມໝັ້ນໃຈທີ່ມີຮາກຖານຮອງຮັບ
ຜູ້ຂຽນພຣະທຳເຮັບເຣີໄດ້ໃຫ້ຄຳບັນຍາຍເລື່ອງຄວາມເຊື່ອທີ່ເປັນແບບສະບັບໄວ້ແກ່ເຮົາວ່າ
ຄວາມເຊື່ອຄືຄວາມໝັ້ນໃຈໃນສິ່ງທີ່ຫວັງໄວ້ ເປັນຄວາມແນ່ໃຈໃນສິ່ງທີ່ຍັງເບິ່ງບໍ່ເຫັນ
— ເຮັບເຣີ 11:1
ຂໍໃຫ້ສັງເກດຄຳສອງຄຳທີ່ໃຊ້ໃນທີ່ນີ້ ຄື "ຄວາມໝັ້ນໃຈ" ແລະ "ຄວາມແນ່ໃຈ" ທັງສອງຄຳນີ້ບໍ່ແມ່ນຄຳໃນກຸ່ມຂອງຄວາມຮູ້ສຶກ ຫຼື ອາລົມ ແຕ່ມາຈາກແວດວົງກົດໝາຍ ແລະ ການຄ້າ ຄືຄຳວ່າ "ໃບຢັ້ງຢືນກຳມະສິດ" "ຫຼັກຖານ" ແລະ "ການຍຶດໄວ້ໜັກແໜ້ນ" (ຖ້ອຍຄຳທີ່ໃຊ້ຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະສະບັບແປ ແຕ່ຄວາມໝາຍພື້ນຖານແມ່ນອັນດຽວກັນ) ກ່າວອີກຢ່າງໜຶ່ງຄື ຄວາມເຊື່ອໃນພຣະຄຳພີບໍ່ແມ່ນການຫຼັບຕາແລ່ນລຸຍໄປຂ້າງໜ້າ ແລະ ບໍ່ແມ່ນການພະນັນດ້ວຍຄວາມຫວັງຕໍ່ສິ່ງທີ່ບໍ່ຮູ້ ແຕ່ເປັນຄວາມໝັ້ນໃຈທີ່ມີຫຼັກຖານຮອງຮັບ ໝັ້ນໃຈວ່າສິ່ງທີ່ເຮົາຫວັງໄວ້ແຕ່ຍັງເບິ່ງບໍ່ເຫັນນັ້ນ ເປັນຈິງ ແລະ ໄວ້ວາງໃຈໄດ້ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ
ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ສຳຄັນຫຼາຍ ການເບິ່ງໂລກໃນແງ່ດີຢ່າງບໍ່ມີຫຼັກເວົ້າວ່າ "ຂ້ອຍເຊື່ອວ່າທຸກຢ່າງຈະດີຂຶ້ນເອງ" ແຕ່ຄຳເວົ້ານັ້ນບໍ່ມີເປົ້າໝາຍ ເປັນພຽງຄວາມປາຖະໜາຝ່າຍດຽວ ສ່ວນການສະກົດຈິດຕົນເອງເວົ້າວ່າ "ຂໍພຽງຂ້ອຍເຊື່ອຫຼາຍພໍ ຄວາມປາຖະໜາກໍຈະເປັນຈິງ" ຊຶ່ງເບິ່ງຄວາມເຊື່ອເປັນພະລັງທາງຈິດໃຈທີ່ບັນດານຜົນໄດ້ ທັງສອງຢ່າງນີ້ ພຣະຄຳພີບໍ່ເອີ້ນວ່າຄວາມເຊື່ອ ຄວາມເຊື່ອທີ່ແທ້ຈິງຍ່ອມມີເປົ້າໝາຍສະເໝີ ແລະ ເປົ້າໝາຍນັ້ນກໍຄືພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ ແລະ ຊົງສັດຈິງ
ຈຸດສຳຄັນບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ວ່າທ່ານເຊື່ອໜັກແໜ້ນພຽງໃດ ແຕ່ຢູ່ທີ່ວ່າທ່ານເຊື່ອໃນຜູ້ໃດ
ເຮົາມັກຄິດໄປເອງໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວວ່າຄວາມເຊື່ອເໝືອນກ້າມເນື້ອ ຍິ່ງອອກແຮງຫຼາຍກໍຍິ່ງໄດ້ຜົນຫຼາຍ ຫາກຄຳອະທິຖານບໍ່ໄດ້ຮັບຄຳຕອບ ກໍຕ້ອງເປັນຍ້ອນຕົນເອງ "ເຊື່ອບໍ່ຫຼາຍພໍ" ແຕ່ພຣະຄຳພີວາງຈຸດສົນໃຈໄວ້ບ່ອນອື່ນ ສິ່ງທີ່ຕັດສິນວ່າຄວາມເຊື່ອມີພະລັງຫຼືບໍ່ ບໍ່ເຄີຍຂຶ້ນຢູ່ກັບຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນຂອງອາລົມໃນໃຈຂອງທ່ານ ແຕ່ຂຶ້ນຢູ່ກັບຄວາມໜ້າເຊື່ອຖືຂອງຜູ້ທີ່ທ່ານວາງໃຈ
ຂໍຍົກຕົວຢ່າງປຽບທຽບ ຂົວຈະຮັບນ້ຳໜັກຂອງທ່ານໄດ້ຫຼືບໍ່ ບໍ່ໄດ້ຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າຕອນຍ່າງຂ້າມນັ້ນໃຈຂອງທ່ານໝັ້ນໃຈພຽງໃດ ແຕ່ຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າຂົວນັ້ນສ້າງແຂງແຮງຫຼືບໍ່ ຄົນທີ່ຍ່າງຂ້າມໄປດ້ວຍໃຈຫວັ່ນຢ້ານ ແລະ ເຄິ່ງເຊື່ອເຄິ່ງສົງໄສ ຂໍພຽງຂົວໝັ້ນຄົງ ກໍຍັງຂ້າມເຖິງອີກຝັ່ງໄດ້ຢ່າງປອດໄພ ສ່ວນຄົນທີ່ກ້າວຍ່າງຢ່າງໜັກແໜ້ນເທິງຂົວໄມ້ຜຸ ເຖິງຄວາມເຊື່ອຈະແຮງພຽງໃດກໍຍັງຕົກລົງໄປ ຄຸນຄ່າຂອງຄວາມເຊື່ອຢູ່ທີ່ຜູ້ຊຶ່ງຄວາມເຊື່ອນັ້ນເພິ່ງພາ
ແລະ ພຣະເຈົ້າທີ່ເຮົາວາງໃຈອົງນີ້ຊົງສັດຊື່ ພຣະອົງຊົງຮັກສາພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງຄັ້ງແລ້ວຄັ້ງເລົ່າຕະຫຼອດປະຫວັດສາດ ຊົງສົ່ງພຣະບຸດຂອງພຣະອົງຄືພຣະເຢຊູຄຣິດມາສິ້ນພຣະຊົນເພື່ອເຮົາ ແລະ ຊົງເປັນຄືນມາອີກ ດັ່ງນັ້ນພຣະຄຳພີຈຶ່ງບໍ່ເຄີຍບອກໃຫ້ເຮົາ "ເຊື່ອໃນຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນເອງ" ແຕ່ເຊື້ອເຊີນໃຫ້ເຮົາວາງຄວາມໄວ້ວາງໃຈໄວ້ໃນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງຜ່ານການພິສູດມາແລ້ວອົງນີ້ ເມື່ອທ່ານເຂົ້າໃຈຈຸດນີ້ ທ່ານຈະປົດພາລະໜັກລົງໄດ້ຢ່າງໜຶ່ງ ນັ້ນຄືທ່ານບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງອອກແຮງຄັ້ນຄວາມເຊື່ອໃຫ້ໃຫຍ່ຂຶ້ນ ທ່ານພຽງຕ້ອງຮູ້ຈັກພຣະອົງຜູ້ຊົງສົມຄວນແກ່ການວາງໃຈຢູ່ແລ້ວໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ
ຄວາມເຊື່ອມາຈາກໃສ? ເລີ່ມຈາກການໄດ້ຍິນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ
ຫາກກະແຈສຳຄັນຂອງຄວາມເຊື່ອຢູ່ທີ່ການຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ ຄຳຖາມທີ່ຕາມມາຕາມທຳມະຊາດກໍຄື ຂ້ອຍຈະຮູ້ຈັກ ແລະ ວາງໃຈພຣະອົງໄດ້ແນວໃດ? ໂປໂລໄດ້ໃຫ້ຄຳຕອບທີ່ລຽບງ່າຍແຕ່ເລິກເຊິ່ງໄວ້ວ່າ
ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມເຊື່ອຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໄດ້ກໍຍ້ອນການໄດ້ຍິນ ແລະ ການໄດ້ຍິນກໍເກີດຂຶ້ນໄດ້ຍ້ອນພຣະຄຳຂອງພຣະຄຣິດ
— ໂຣມ 10:17
ຄວາມເຊື່ອບໍ່ໄດ້ຜຸດຂຶ້ນມາຈາກຄວາມວ່າງເປົ່າ ແລະ ບໍ່ໄດ້ເກີດຈາກການຂົບແຂ້ວຄັ້ນອອກມາ ແຕ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອເຮົາໄດ້ຍິນ ແລະ ຮັບພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍທີ່ພຣະອົງເອງຊົງຈູດໄຟຄວາມເຊື່ອຂຶ້ນໃນໃຈເຮົາ ກ່າວອີກຢ່າງໜຶ່ງຄື ຫາກທ່ານຮູ້ສຶກວ່າຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນເອງອ່ອນແອ ທາງແກ້ມັກບໍ່ແມ່ນການພະຍາຍາມເຊື່ອໃຫ້ໜັກຂຶ້ນ ແຕ່ຄືການແຊ່ຕົນເອງຢູ່ໃນພຣະຄຳພີໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ໄປຟັງວ່າພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວແນວໃດ ໄປຮູ້ຈັກວ່າພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າແບບໃດ
ນີ້ຈຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ຢາກໜູນໃຈທ່ານວ່າ ຈົ່ງເປີດພຣະຄຳພີດ້ວຍຕົນເອງ ຢ່າພໍໃຈພຽງແຕ່ຟັງຄົນອື່ນເລົ່າຕໍ່ ຈົ່ງໄປອ່ານພຣະທຳໂຢຮັນ ອ່ານເພງສັນລະເສີນ ອ່ານເບິ່ງວ່າພຣະເຈົ້າຊົງປະຕິບັດຕໍ່ຄົນທີ່ອ່ອນແອແນວໃດ ເມື່ອພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າເຂົ້າສູ່ໃຈຂອງທ່ານຢ່າງແທ້ຈິງ ຄວາມເຊື່ອກໍມັກເຕີບໂຕຂຶ້ນຢ່າງງຽບໆ ຢູ່ບ່ອນນັ້ນ ບາງເທື່ອແມ່ນແຕ່ຕົວທ່ານເອງກໍບໍ່ທັນຮູ້ຕົວ
ຄວາມເຊື່ອແທ້ຍ່ອມອອກຜົນເປັນການກະທຳ
ບາງຄົນອາດຖາມວ່າ ຖ້າແນວນັ້ນ ຄວາມເຊື່ອເປັນພຽງເລື່ອງໃນໃຈ ຂໍພຽງ "ເຊື່ອໃນໃຈ" ກໍພໍແລ້ວແມ່ນບໍ? ພຣະທຳຢາໂກໂບກ່າວເຖິງປະເດັນນີ້ໄວ້ຢ່າງຊື່ຕົງວ່າ
ໃນທຳນອງດຽວກັນ ຄວາມເຊື່ອກໍເຊັ່ນກັນ ຖ້າບໍ່ມີການປະພຶດກໍຕາຍແລ້ວ
— ຢາໂກໂບ 2:17
ນີ້ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າເຮົາລອດໄດ້ໂດຍອາໄສການປະພຶດ ພຣະຄຳພີບອກເຮົາຢ່າງຊັດເຈນວ່າມະນຸດລອດໄດ້ກໍຍ້ອນພຣະຄຸນໂດຍທາງຄວາມເຊື່ອ (ເອເຟໂຊ 2:8) ສິ່ງທີ່ຢາໂກໂບໝາຍເຖິງກໍຄື ຄວາມເຊື່ອທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ມີຊີວິດຍ່ອມສະແດງອອກໃນຊີວິດປະຈຳວັນຢ່າງແນ່ນອນ ຄືກັບຕົ້ນໄມ້ທີ່ມີຊີວິດຍ່ອມແຕກໃບ ແລະ ອອກໝາກ ຄົນທີ່ວາງໃຈໃນພຣະເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງກໍຈະຄ່ອຍໆ ດຳເນີນຊີວິດໃຫ້ແຕກຕ່າງໄປຈາກເດີມ ຄືເຕັມໃຈທີ່ຈະຮັກ ເຕັມໃຈທີ່ຈະໃຫ້ອະໄພ ເຕັມໃຈທີ່ຈະໃຫ້ພຣະເຈົ້າເປັນທີ່ໜຶ່ງ
ດັ່ງນັ້ນການປະພຶດຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນ "ປີ້ຜ່ານປະຕູ" ຂອງຄວາມເຊື່ອ ແຕ່ເປັນ "ການເຕັ້ນຂອງຫົວໃຈ" ແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ມັນພິສູດວ່າຄວາມໄວ້ວາງໃຈພາຍໃນນັ້ນມີຊີວິດ ຫາກໃຜປາກບອກວ່າເຊື່ອ ແຕ່ໃນຊີວິດກັບບໍ່ມີການຕອບສະໜອງ ຫຼື ການປ່ຽນແປງໃດໆ ເລີຍ ກໍຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະຢຸດ ແລະ ຖາມຕົນເອງຢ່າງຊື່ຕົງວ່າ ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍເຊື່ອນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນພຽງແນວຄິດໜຶ່ງໃນຫົວສະໝອງ ຫຼື ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ຂ້ອຍມອບຊີວິດໃຫ້ຢ່າງແທ້ຈິງ?
ແລ້ວຖ້າຄວາມເຊື່ອຂອງຂ້ອຍນ້ອຍຫຼາຍ ຊ້ຳຍັງປົນດ້ວຍຄວາມສົງໄສເດ?
ເວົ້າມາເຖິງຈຸດນີ້ ບາງທີໃນໃຈຂອງທ່ານກໍຍັງມີມູມໜຶ່ງທີ່ບໍ່ສະບາຍໃຈ ຄື ແຕ່ຄວາມເຊື່ອຂອງຂ້ອຍນ້ອຍຫຼາຍແທ້ໆ ຂ້ອຍຍັງສົງໄສຢູ່ເລື້ອຍໆ ວ່າພຣະເຈົ້າມີຈິງຫຼືບໍ່ ຊົງໄດ້ຍິນຫຼືບໍ່ ແບບນີ້ຍັງນັບວ່າເຊື່ອຢູ່ບໍ?
ໃນປະເດັນນີ້ ຂ້ອຍຢາກວາງພຣະຄຳສອງຕອນໄວ້ຕໍ່ໜ້າທ່ານເປັນພິເສດ ພຣະເຢຊູເຄີຍຊົງກ່າວວ່າ ຂໍພຽງມີຄວາມເຊື່ອນ້ອຍເທົ່າເມັດຜັກກາດ ກໍສາມາດຍ້າຍພູໄດ້ (ມັດທາຍ 17:20) ເມັດຜັກກາດເປັນເມັດພືດທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດຊະນິດໜຶ່ງທີ່ຄົນສະໄໝນັ້ນຮູ້ຈັກ ສິ່ງທີ່ພຣະເຢຊູຊົງໝາຍເຖິງບໍ່ແມ່ນ "ຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າຕ້ອງໃຫຍ່ພໍ" ແຕ່ຄື "ເຖິງຄວາມເຊື່ອຂອງເຈົ້າຈະນ້ອຍຈົນເກືອບເບິ່ງບໍ່ເຫັນ ຂໍພຽງມັນເຊື່ອມຕິດກັບພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ ແລະ ຊົງສັດຈິງຢ່າງແທ້ຈິງ ກໍພຽງພໍແລ້ວ" ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເຫັນຄຸນຄ່າບໍ່ແມ່ນຂະໜາດຂອງຄວາມເຊື່ອ ແຕ່ຄືວ່າມັນຖືກວາງໄວ້ໃນເປົ້າໝາຍທີ່ຖືກຕ້ອງຫຼືບໍ່
ພຣະຄຳຕອນທີສອງເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍປະທັບໃຈຍິ່ງກວ່າ ພໍ່ຜູ້ໜຶ່ງພາລູກທີ່ຖືກຜີສິງມາຫາພຣະເຢຊູ ແລະ ໃນຄວາມດີ້ນລົນຂອງລາວ ລາວກໍຮ້ອງອອກມາເປັນຄຳອະທິຖານທີ່ອາດຊື່ຕົງທີ່ສຸດໃນພຣະຄຳພີທັງໝົດ
ຂ້ານ້ອຍເຊື່ອ ຂໍຊົງຊ່ວຍຄວາມບໍ່ເຊື່ອຂອງຂ້ານ້ອຍແດ່
— ມາຣະໂກ 9:24
ຂໍໃຫ້ເບິ່ງຄຳເວົ້າຂອງລາວໃຫ້ດີ ລາວສາລະພາບວ່າຕົນ "ເຊື່ອ" ແລະ ໃນລົມຫາຍໃຈດຽວກັນນັ້ນກໍຍອມຮັບວ່າຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນຍັງບໍ່ພຽງພໍ ຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຄວາມສົງໄສຢູ່ຮ່ວມກັນໃນໃຈຂອງລາວ ແຕ່ພຣະເຢຊູບໍ່ຊົງຕຳໜິ ຫຼື ຂັບໄລ່ລາວອອກໄປ ກົງກັນຂ້າມ ພຣະອົງຊົງຮັກສາລູກຂອງລາວໃຫ້ຫາຍດີ ນີ້ນຳຄວາມປອບໂຍນອັນໃຫຍ່ຫຼວງມາໃຫ້ເຮົາ ທ່ານບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງລໍຖ້າຈົນປາສະຈາກຄວາມສົງໄສທັງປວງ ແລະ ເຕັມລົ້ນດ້ວຍຄວາມເຊື່ອເສຍກ່ອນ ຈຶ່ງຈະເຂົ້າມາຫາພຣະເຈົ້າໄດ້ ທ່ານສາມາດເຂົ້າມາພ້ອມກັບຄວາມສົງໄສ ຄວາມອ່ອນແອ ແລະ ໃຈທີ່ເຄິ່ງເຊື່ອເຄິ່ງສົງໄສຂອງທ່ານ ແລ້ວບອກພຣະອົງຢ່າງຊື່ຕົງວ່າ "ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂ້ານ້ອຍເຊື່ອ ຂໍຊົງຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍໃນສ່ວນທີ່ຂ້ານ້ອຍຍັງບໍ່ເຊື່ອແດ່" ການຍອມຮັບຄວາມສົງໄສຂອງຕົນເອງນັ້ນ ໂດຍຕົວມັນເອງບໍ່ແມ່ນຄວາມບໍ່ເຊື່ອ ແຕ່ການນຳຄວາມສົງໄສເຫຼົ່ານັ້ນມາຫາພຣະເຈົ້າຢ່າງຊື່ຕົງຕ່າງຫາກ ຄືການສະແດງອອກຢ່າງໜຶ່ງຂອງຄວາມເຊື່ອ
ຂ້ອຍຢາກເວົ້າຢ່າງຊື່ຕົງດ້ວຍວ່າ ຜູ້ເຊື່ອບໍ່ໄດ້ເຫັນພ້ອງກັນທຸກລາຍລະອຽດ ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຄວາມເຊື່ອເປັນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງປະທານກ່ອນ ຫຼື ເປັນການຕອບສະໜອງຂອງມະນຸດກ່ອນ ນັ້ນຖືກເນັ້ນຕ່າງກັນໄປໃນແຕ່ລະຮີດຄອງປະເພນີ ຄຳຖາມເຫຼົ່ານີ້ຄຸ້ມຄ່າແກ່ການໄຕ່ຕອງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແຕ່ບໍ່ຄວນເປັນສິ່ງກີດຂວາງບໍ່ໃຫ້ທ່ານກ້າວເຂົ້າຫາພຣະເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງໃນມື້ນີ້
ດັ່ງນັ້ນ ຫາກຄວາມເຊື່ອຂອງທ່ານໃນມື້ນີ້ຍັງນ້ອຍ ແລະ ຍັງສັ່ນຄອນ ຂໍຢ່າໄດ້ທໍ້ໃຈ ທ່ານບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງກາຍເປັນຄົນທີ່ "ດີພໍ" ຫຼື "ແນ່ໃຈພໍ" ເສຍກ່ອນ ຈຶ່ງຈະມີຄຸນສົມບັດເຊື່ອໄດ້ ທ່ານພຽງແຕ່ຕ້ອງມອບຄວາມໄວ້ວາງໃຈເລັກນ້ອຍທີ່ທ່ານມີຢູ່ ບໍ່ວ່າຈະຮາງໆ ພຽງໃດ ໃຫ້ແກ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງສັດຊື່ຢ່າງຊື່ຕົງ ແລ້ວຈາກນັ້ນ ຈົ່ງເລີ່ມຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ ຮູ້ຈັກພຣະອົງເທື່ອລະໜ້ອຍ ຄວາມເຊື່ອຈະຄ່ອຍໆ ເຕີບໂຕໄປຕາມເສັ້ນທາງນີ້ ຮາກຂອງມັນບໍ່ເຄີຍຢູ່ໃນຕົວທ່ານ ແຕ່ຢູ່ໃນພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍ່ຊົງປ່ຽນແປງ ແລະ ບໍ່ຊົງຜິດຄຳສັນຍາ ແລະ ນັ້ນແຫຼະຄືບ່ອນທີ່ມັນເຂັ້ມແຂງທີ່ສຸດ
ອ່ານຕໍ່
ພົກການສຶກສາພຣະຄຳພີທີ່ເລິກກວ່າໄວ້ໃນຖົງເສື້ອຂອງທ່ານ
BiblePro ລວມການຄົ້ນຫາດ້ວຍ AI ການອ່ານທຽບສະບັບແປຄຽງຂ້າງກັນ ເຄື່ອງມືພາສາຕົ້ນສະບັບ ແລະ ແຜນການອ່ານໄວ້ໃນບ່ອນດຽວ — ດາວໂຫຼດຟຣີ ເພື່ອໃຫ້ທ່ານສຶກສາໄດ້ຢ່າງເລິກເຊິ່ງທຸກທີ່ທຸກເວລາ