ພຣະຄຳພີວ່າແນວໃດເລື່ອງມິດຕະພາບ ຄວາມຊື່ສັດ ແລະ ການເລືອກໝູ່

ມາດຕະຖານຂອງພຣະຄຳພີເລື່ອງມິດຕະພາບບໍ່ຄ່ອຍຕົງກັບທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຖືໄວ້. ສິ່ງທີ່ມັນໃຫ້ຄ່າບໍ່ແມ່ນການຢູ່ນຳແລ້ວສະບາຍ ແຕ່ຄືການເວົ້າຄວາມຈິງໄດ້.

ຂໍ້ທີ່ຕົງທີ່ສຸດ

ສຸພາສິດ 27:6: “ບາດແຜທີ່ໝູ່ເຮັດກໍຍັງເກີດຈາກຄວາມສັດຊື່ ແຕ່ການຈູບຂອງສັດຕູນັ້ນທະວີຄູນ”

ນັ້ນຕັ້ງເກນໄວ້ແຂງ: ຄົນທີ່ບໍ່ເຄີຍເຮັດໃຫ້ທ່ານອຶດອັດເລີຍກໍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເປັນໝູ່. ແຖວຖັດລົງໄປຕົງກວ່ານັ້ນອີກ — “ເຫຼັກລັບເຫຼັກໄດ້ສັນໃດ ຄົນກໍລັບໝູ່ຂອງຕົນໄດ້ສັນນັ້ນ” (27:17). ການລັບຕ້ອງມີການສຽດສີ.

ມິດສະຫາຍກໍມີຄວາມຮັກຢູ່ທຸກເວລາ ແລະ ພີ່ນ້ອງກໍເກີດມາເພື່ອຍາມທຸກຍາກສຸພາສິດ 17:17

ສາມບົດທົດສອບໃນສຸພາສິດ

1. ຍັງຢູ່ຕອນລຳບາກ (17:17)
2. ຊື່ຕົງຫຼາຍກວ່າປະຈົບ (27:5)
3. ບໍ່ເອົາເລື່ອງຂອງທ່ານໄປເລົ່າບ່ອນອື່ນ (11:13)

ສອງໃນສາມຂໍ້ກ່ຽວກັບປາກ. ພຣະຄຳພີວາງມິດຕະພາບໄວ້ທີ່ສິ່ງທີ່ຖືກເວົ້າອອກມາເປັນຫຼັກ.

ເລື່ອງການເລືອກໝູ່

ສຸພາສິດ 13:20 ບໍ່ກຳກວມ: “ຈົ່ງຍ່າງກັບປາດ ແລະ ເຈົ້າຈະເປັນປາດ ແຕ່ໝູ່ຂອງຄົນໂງ່ຈະຮັບຄວາມເສຍຫາຍ”

ແຕ່ຕ້ອງຖືໄວ້ຢ່າງສົມດຸນ: ພຣະເຢຊູຊົງຖືກດ່າວ່າເປັນມິດສະຫາຍຂອງຄົນເກັບພາສີ ແລະ ຄົນບາບ. ການເລືອກໝູ່ຄືເລື່ອງວ່າໃຜຫຼໍ່ຫຼອມທ່ານໃນລະດັບເລິກ ບໍ່ແມ່ນວ່າທ່ານຈະນັ່ງໂຕະກັບໃຜໄດ້.

ດາວິດກັບໂຢນາທານ

ບັນທຶກມິດຕະພາບທີ່ຄົບຖ້ວນທີ່ສຸດໃນພຣະຄຳພີ. ປະເດັນຄືໂຢນາທານເປັນໂອລົດຂອງຊາອູນ — ໃນແງ່ການສືບລາຊະສົມບັດ ດາວິດຄືໄພຄຸກຄາມທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງລາວ.

ແລະ 1 ຊາມູເອນ 18:4 ບັນທຶກວ່າໂຢນາທານໃຫ້ເສື້ອຄຸມ ດາບ ທະນູ ແລະ ສາຍແອວຂອງຕົນແກ່ດາວິດ. ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຄືເຄື່ອງໝາຍຂອງການເປັນລາຊະໂອລົດ.

ຄຳທີ່ພຣະເຢຊູຊົງປ່ຽນ

ໂຢຮັນ 15:15: “ເຮົາບໍ່ເອີ້ນພວກທ່ານວ່າທາດອີກ… ແຕ່ເຮົາເອີ້ນທ່ານວ່າມິດສະຫາຍ”

ເຫດຜົນທີ່ຊົງໃຫ້ຄື “ເພາະທາດບໍ່ຮູ້ວ່ານາຍຂອງເຂົາເຮັດຫຍັງ ແຕ່ເຮົາເອີ້ນທ່ານວ່າມິດສະຫາຍ ເພາະວ່າທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຍິນຈາກພຣະບິດາ ເຮົາໄດ້ສຳແດງແກ່ທ່ານແລ້ວ”

ຄວາມຕ່າງບໍ່ແມ່ນຄວາມອົບອຸ່ນ ແຕ່ຄືຂໍ້ມູນຖືກແບ່ງປັນ ຫຼື ບໍ່. ທາດຮັບວຽກ ມິດສະຫາຍຮູ້ເຫດຜົນ.

ການກວດສອບທີ່ໃຊ້ໄດ້ຈິງ

ຄຳຖາມທີ່ມີປະໂຫຍດບໍ່ແມ່ນວ່າທ່ານມີໝູ່ຈັກຄົນ ແຕ່ຄື: ມີໃຜຈັກຄົນບໍ່ທີ່ທ່ານຈະຍອມໃຫ້ລາວບອກສິ່ງທີ່ທ່ານບໍ່ຢາກໄດ້ຍິນ.

ອ່ານ1 ຊາມູເອນ 18 ແລະ ໂຢຮັນ 15 ໃນແອັບ BiblePro.