1 เธสะโลนิกาว่าด้วยอะไร น่าจะเป็นจดหมายฉบับแรกสุดของเปาโล

1 เธสะโลนิกาน่าจะเป็นหนังสือที่เขียนขึ้นเร็วที่สุดในพันธสัญญาใหม่ เร็วกว่าพระกิตติคุณทุกเล่ม

สถานการณ์

ตามกิจการ 17 เปาโลเทศนาในเมืองเธสะโลนิกาสามวันสะบาโตก่อนถูกจลาจลขับไล่ออกจากเมือง

พูดอีกอย่าง สอนราวสามสัปดาห์ แล้วถูกบังคับให้ออกไป ทิ้งกลุ่มผู้เชื่อใหม่เอี่ยมให้ดูแลตัวเอง ท่านกังวลว่าพวกเขาจะไม่รอด จึงส่งทิโมธีกลับไปดู (3:1-5)

จดหมายฉบับนี้เขียนหลังทิโมธีกลับมาพร้อมข่าวดี ความโล่งอกไหลผ่านทั้งเล่ม

พวกเขากังวลเรื่องอะไรจริง ๆ

ไม่ใช่ข้อพิพาททางคำสอน แต่เป็นเรื่องรูปธรรม ผู้เชื่อบางคนเสียชีวิตแล้ว จะทำอย่างไร

พวกเขาคาดว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าจะเสด็จกลับมาเร็ว ๆ นี้ จึงกลัวว่าคนที่ตายไปก่อนจะพลาดไป

ดูก่อนพี่น้องทั้งหลาย เราไม่อยากให้ท่านไม่ทราบความจริงเรื่องคนที่ล่วงหลับไปแล้ว เพื่อท่านจะไม่เป็นทุกข์โศกเศร้าอย่างคนอื่น ๆ ที่ไม่มีความหวัง1 เธสะโลนิกา 4:13

คำตอบของเปาโล

คำตอบของท่านไม่ใช่ว่าอย่าเศร้า อ่านถ้อยคำดู “เพื่อท่านจะไม่เป็นทุกข์โศกเศร้าอย่างคนอื่น ๆ ที่ไม่มีความหวัง”

ท่านไม่ได้ยกเลิกความโศกเศร้า ท่านเปลี่ยนว่ามันเป็นความโศกเศร้าแบบไหน คริสเตียนก็ยังร้องไห้ เพียงแต่มีบางสิ่งอยู่ในมือขณะร้อง

แล้ว 4:16-17 ให้ตอนที่รู้จักกันดี คนที่ตายในพระคริสต์จะเป็นขึ้นมาก่อน คำนั้นคือคำตอบต่อความกังวลของพวกเขา คนที่ตายไปไม่ได้อยู่ข้างหลัง แต่อยู่ข้างหน้า

คำสั่งภาคปฏิบัติ

“จงตั้งเป้าว่าจะอยู่อย่างสงบ ทำกิจธุระของตน และทำงานด้วยมือของตน” (4:11) มุ่งไปที่คนที่เลิกทำงานเพราะคาดว่าการเสด็จกลับมาใกล้แล้ว
“จงอธิษฐานอย่างสม่ำเสมอ จงขอบพระคุณในทุกกรณี” (5:17-18)
“อย่าดับพระวิญญาณ จงพิสูจน์ทุกสิ่ง สิ่งที่ดีนั้นจงยึดถือไว้ให้มั่น” (5:19-21) ไม่ปิดกั้นและไม่หลงเชื่อง่าย

ข้อที่มักถูกใช้ผิด

5:22 บางฉบับแปลว่าจงเว้นเสียจากสิ่งที่ดูเหมือนชั่วทุกอย่าง และถูกใช้เพื่อให้คนคอยจัดการความรู้สึกของคนอื่น ความหมายใกล้กับจงอยู่ห่างจากความชั่วไม่ว่ามันจะปรากฏในรูปแบบใด มันว่าด้วยความชั่ว ไม่ใช่ว่าด้วยภาพลักษณ์

อ่านอย่างไร

ห้าบท ราวยี่สิบนาที สังเกตว่าเปาโลพูดคำว่าท่านทั้งหลายบ่อยแค่ไหน นี่คือจดหมายถึงคนกลุ่มหนึ่งโดยเฉพาะ ไม่ใช่บทความ

อ่านครึ่งแรกของกิจการ 17 แล้วอ่าน1 เธสะโลนิกา ในแอป BiblePro