คนโรคเรื้อนสิบคน ทำไมมีเพียงคนเดียวที่กลับมา

ลูกา 17:11-19 บันทึกเรื่องสั้น ๆ คนโรคเรื้อนสิบคนได้รับการรักษา และหนึ่งคนกลับมาขอบพระคุณ

เรื่องนี้ถูกเล่าซ้ำทุกฤดูขอบพระคุณเพราะสัดส่วนมันน่าอึดอัด สิบเปอร์เซ็นต์

สถานการณ์ของพวกเขา

ตามเลวีนิติ คนโรคเรื้อนต้องอยู่นอกค่าย เสื้อผ้าฉีกขาด และร้องว่ามลทิน มลทิน (ลนต 13:45-46)

ดังนั้นเมื่อลูกาบอกว่าพวกเขา “ยืนอยู่แต่ไกล” (17:12) นั่นไม่ใช่ความสุภาพ มันคือระยะที่ธรรมบัญญัติกำหนด

การรักษาเกิดขึ้นระหว่างทาง

คำตอบของพระเยซูแปลก พระองค์ไม่ได้ทรงรักษาพวกเขา พระองค์ตรัสว่า จงไปสำแดงตัวแก่พวกปุโรหิต (17:14)

ตามธรรมบัญญัติ การไปหาปุโรหิตคือสิ่งที่ทำหลังได้รับการรักษาแล้ว หน้าที่ของปุโรหิตคือรับรองการหาย ไม่ใช่ทำให้หาย

พระเยซูจึงทรงบอกให้พวกเขาออกเดินทั้งที่ยังป่วยอยู่ เนื้อความต่อว่า “ต่อมาเมื่อเขากำลังไป เขาก็หายสะอาด” การหายเกิดขึ้นระหว่างทาง ไม่ใช่ตรงที่พวกเขายืนอยู่

ฝ่ายคนหนึ่งในพวกนั้น เมื่อเห็นว่าตัวหายโรคแล้ว จึงกลับมาสรรเสริญพระเจ้าด้วยเสียงดังลูกา 17:15

คนที่กลับมาคือใคร

17:16 เพิ่มอนุประโยคหนึ่ง “คนนั้นเป็นชาวสะมาเรีย”

รายละเอียดนั้นแบกทั้งตอนไว้ ชาวสะมาเรียถูกพวกยิวถือว่าเป็นคนนอก อีกเก้าคนน่าจะเป็นชาวยิว

คนเดียวที่กลับมาคือคนที่มีเหตุผลน้อยที่สุดที่จะรู้สึกว่าตนมีสิทธิ์

สามคำถามที่พระเยซูทรงถาม

17:17-18 “มิใช่สิบคนหรือที่หายสะอาด แต่เก้าคนนั้นอยู่ที่ไหน ไม่เห็นใครกลับมาสรรเสริญพระเจ้า เว้นแต่คนต่างชาติคนนี้”

ควรสังเกตว่า เก้าคนนั้นไม่ได้ถูกถอนการรักษาคืน พวกเขายังหายอยู่

ประโยคพิเศษ

ต่อคนที่กลับมา พระเยซูตรัสว่า “จงลุกขึ้นไปเถิด ความเชื่อของเจ้าได้กระทำให้ตัวเจ้าหายปกติ” (17:19)

คำว่าหายปกติคือ sozo เป็นคำที่ใหญ่กว่าคำว่าสะอาด (katharizo) ที่ใช้ก่อนหน้า ครอบคลุมทั้งการหายทางกายและความรอด

ทั้งสิบคนได้รับการรักษา หนึ่งคนได้รับบางสิ่งเพิ่ม ความต่างไม่ได้อยู่ที่พระเยซูประทานเท่าไร แต่อยู่ที่ใครกลับมา

มันบอกอะไรเรื่องความกตัญญู

เรื่องนี้ไม่ได้บอกว่าความไม่กตัญญูทำให้คุณเสียอะไร มันบอกว่าคนที่กตัญญูได้รับอย่างอื่น สิ่งที่มีให้เฉพาะคนที่หันกลับมา

รายละเอียดอีกข้อที่ควรจับ เก้าคนนั้นไม่ใช่คนร้าย พวกเขาแค่เดินต่อไป พวกเขากำลังทำสิ่งที่พระเยซูสั่งพอดี

ความไม่กตัญญูมักไม่ใช่เจตนาร้าย แต่คือการไม่หยุด

อ่านลูกา 17 ในแอป BiblePro