เพลงคร่ำครวญ 5 Thai KJV

1ขอทรงระลึก โอ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ ว่าอะไรมาถึงพวกข้าพระองค์ ขอทรงพิจารณาและทอดพระเนตรการถูกด่าว่าของพวกข้าพระองค์

2มรดกของพวกข้าพระองค์ถูกมอบให้แก่พวกคนแปลกหน้า บ้านเรือนของพวกข้าพระองค์ให้แก่พวกคนต่างด้าว

3พวกข้าพระองค์เป็นพวกลูกกำพร้าและพวกลูกกำพร้าพ่อ เหล่ามารดาของพวกข้าพระองค์เป็นเหมือนพวกหญิงม่าย

4พวกข้าพระองค์ได้ดื่มน้ำของพวกข้าพระองค์โดยชำระเงิน ฟืนของพวกข้าพระองค์ถูกขายให้พวกข้าพระองค์

5คอของพวกข้าพระองค์อยู่ภายใต้การข่มเหง พวกข้าพระองค์ทำงานหนัก และไม่มีการพักผ่อนเลย

6พวกข้าพระองค์พนมมือให้คนอียิปต์และคนอัสซีเรีย เพื่อจะได้อิ่มท้องด้วยอาหาร

7บรรพบุรุษของพวกข้าพระองค์ได้กระทำบาป และไม่อยู่แล้ว และพวกข้าพระองค์ได้แบกความชั่วช้าทั้งหลายของพวกเขา

8พวกคนใช้ได้ปกครองเหนือพวกข้าพระองค์ ไม่มีผู้ใดที่ช่วยพวกข้าพระองค์ให้พ้นจากมือของพวกเขา

9พวกข้าพระองค์ได้อาหารของพวกข้าพระองค์มาด้วยเสี่ยงชีวิตของพวกข้าพระองค์ เพราะเหตุดาบแห่งถิ่นทุรกันดาร

10ผิวหนังของพวกข้าพระองค์มีสีดำเหมือนเตาอบ เพราะความอดอยากอันแสนสาหัสนั้น

11เขาทั้งหลายได้ขืนใจพวกผู้หญิงในกรุงศิโยน และพวกสาวพรหมจารีในนครทั้งหลายแห่งยูดาห์

12พวกประมุขถูกแขวนไว้ด้วยมือของตน หน้าของพวกผู้อาวุโสไม่ได้รับเกียรติเลย

13เขาทั้งหลายเอาพวกคนหนุ่มไปเพื่อให้โม่แป้ง และพวกเด็กต้องแบกฟืนหนักล้มลุกคลุกคลาน

14พวกผู้อาวุโสหายหน้าไปเสียจากประตูเมือง พวกคนหนุ่มจากดนตรีของพวกเขา

15ความปลาบปลื้มแห่งใจของพวกข้าพระองค์ก็สิ้นลงแล้ว การเต้นรำของพวกข้าพระองค์กลายเป็นการไว้ทุกข์

16มงกุฎได้ร่วงหล่นจากศีรษะพวกข้าพระองค์แล้ว วิบัติแก่พวกข้าพระองค์ ที่พวกข้าพระองค์ได้กระทำบาปแล้ว

17ด้วยเหตุนี้เองใจของพวกข้าพระองค์จึงอ่อนกำลัง เพราะเหตุสิ่งเหล่านี้นัยน์ตาของพวกข้าพระองค์จึงมัวไป

18เหตุด้วยภูเขาแห่งศิโยน ซึ่งรกร้างไป พวกสุนัขจิ้งจอกเดินเพ่นพ่านอยู่บนนั้น

19พระองค์ โอ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ ทรงสถิตอยู่เป็นนิตย์ พระที่นั่งของพระองค์ดำรงอยู่ทุกชั่วอายุ

20ทำไมพระองค์ทรงลืมพวกข้าพระองค์เสียเป็นนิตย์ และทรงทอดทิ้งพวกข้าพระองค์เสียเป็นเวลานานขนาดนี้

21ขอพระองค์ทรงหันพวกข้าพระองค์มาสู่พระองค์เถิด โอ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ และพวกข้าพระองค์จะถูกหันมา ขอทรงฟื้นวันทั้งหลายของพวกข้าพระองค์ให้เหมือนสมัยวันวาน

22แต่พระองค์ได้ทรงปฏิเสธพวกข้าพระองค์เสียอย่างสิ้นเชิงแล้ว พระองค์ทรงโกรธพวกข้าพระองค์อย่างมาก